புதிய தொடக்கங்கள்: ரொறன்ரோவில் தமிழ்ப் பாரம்பரியம்

[New Beginnings: Tamil Heritage in Toronto]

எழுதியவர்: Tyson Brown

ரொறன்ரோவில் பேசப்படும் முதல் 10 மொழிகளுள் தமிழ் ஒன்றாக இருந்தபோதும், தமிழ் பேசும் ஸ்ரீலங்காச் சமூகம் ஒப்பீட்டளவில் ரொறன்ரோவுக்கு புதிதாகும். 1980 களுக்கு முன்பு ஸ்ரீலங்காவைச் சேர்ந்த கனடியர்கள் ஆயிரக்கணக்கில் இருந்தனர். அதன் பின்னர் தமிழ் பேசும் மக்கள் உலகம் எங்குமுள்ள நகர்ப்புற மையங்களுக்கு பெருமளவில் குடிபெயர்வதற்கு ஒரு தொடரான நிகழ்வுகள் வழிவகுத்தன. முடிவில் ரொறன்ரோ, ஸ்ரீலங்காவுக்கு வெளியில், பெருமளவு செறிவான தமிழர்களின் வீடாக மாறியது. ஒரு கட்டத்தில், இந்தக் கலாச்சாரக் குழு நகரத்தில் மிக துரிதமாய் வளர்ந்து வரும் சமூகமாகவும் இருந்தது. இந்தப் புலம்பெயர்வின் கதையின் ஆரம்பங்கள், தாய்நாட்டில் ஏற்பட்ட மோதல்களை உள்ளடக்கியது. இருந்தாலும் கனடாவின் குடிவரவுக் கொள்கைகள், முக்கியமாக அகதிகள் தொடர்பானவைதான், ஸ்ரீலங்காவிலிருந்து முடிந்தவரையில் பெருமளவிலான குடிவரவு நிகழ்வதற்குக் காரணமாக இருந்தன. அதிலிருந்து ரொறன்ரோவில் உள்ள தமிழர்கள் தங்களுடைய புதிய நகரத்தில் ஆழமாக வேர்களை ஊன்றியுள்ளனர்.

Dufflets ல், சிவா சேகரன் பேக்கரித் தொழிலாளியாக, ரொறன்ரோ, 1985.  MHSO Collection

ஸ்ரீலங்காவானது (1972 க்கு முன்னர் இலங்கை என அழைக்கப்பட்டது) கலை, மதம், கலாச்சாரம் மற்றும் மொழி போன்ற புராதன மரபுகளைக் கொண்ட ஒரு தீவாகும். இது இந்து சமுத்திரத்தில் ஒரு கேந்திரக் கடற்படையையும் வர்த்தகத்துக்கான இடத்தையும் கொண்டுள்ளது. முடிவில் முழுமையாக அரசாண்ட பிரித்தானியர் உட்பட போர்த்துக்கேயர், ஒல்லாந்தர்  போன்ற வெவ்வெறு வெளிநாட்டு சக்திகள்  இதனை ஆக்கிரமித்துள்ளனர். பல வருடங்களாக இடம்பெற்ற அரசியல் பேச்சுவார்த்தைகளின் பின்னர், 1948 ல் பிரித்தானியரிடமிருந்து சுதந்திரத்தை இந்தத் தீவு பெற்றுக்கொண்டது. பெரும்பான்மைச் சிங்களவர்களுக்கும் சிறுபான்மைத் தமிழர்களுக்கும் இடையிலான முரண்பாடுகளுடன் பல தசாப்தங்களாக உள்ளூர் மோதல்களும் நிலையான தன்மை அற்ற அரசியலும் இதன் மையத்தில் தொடர்ந்தன. சிங்களத்துக்கு ஆதரவான ஒரு உத்தியோக மொழிச் சட்டம், 1950 களில் அமுலுக்கு வந்த பின்னர் நிகழ்ந்த ஒரு தொடரான சம்பவங்கள், ஸ்ரீலங்காவில் தமிழர்கள் தமது மரபுரிமையைக் கோருவதற்கு வித்திட்டன. 1983 ல் நடந்த கொழும்புக் கலவரங்களைத் தொடர்ந்து, தமிழ் அகதிகள் ஸ்ரீலங்காவை விட்டு ஒரு பெரும் அலையாக வெளியேறி ரொறன்ரோவை நோக்கி வந்தனர்.

ஸ்ரீலங்காவிலிருந்து வந்து கனடாவை வீடாக்கிய முதல் மனிதர்கள் அந்தத் தமிழ் அகதிகள் அல்ல. கனடா, ஸ்ரீலங்கா, இரண்டும் பிரித்தானியப் பொதுநலவாய நாடுகளின் அங்கத்தவர்களாக இருந்ததால் (மொழி மற்றும் நிறுவனங்கள் குறித்த பரிச்சயத்தைக் கருதும் போது) கனடாவுக்கு குடிபெயர்வதற்கான சாத்தியம் ஏற்கனவே இருந்துள்ளது.   1950 களில் ஸ்ரீலங்காவிலிருந்து வருடத்துக்கு 50 குடிவரவாளர்கள் வருவதற்கு கனடா அரசாங்கம் அனுமதித்திருந்தது. கனடாவின் வேலைவாய்ப்புகளுக்கு ஏற்ற திறன்கள் உள்ள தொழிலாளர்களை விண்ணப்பிக்க உற்சாகம் செய்யும் விளம்பரங்கள் ஸ்ரீலங்காவின் ஆங்கிலமொழிப் புதினப்பத்திரிகைகளில், பிரசுரிக்கப்பட்டன.

 இராணுவப்புரட்சி, நிலையான அரசியல் அற்ற தன்மை மற்றும் இன மோதல்கள் பலவந்தமாக பலரைத் தமது தாய்நாட்டை விட்டு  வெளியேற வைத்ததால், 1970 களிலும் 1980 களிலும் உலகம் முழுவதும் உள்ள அகதிகளின் எண்ணிக்கையில் தீவிரமான அதிகரிப்புக் காணப்பட்டது. வேலைவாய்ப்புத் தேவைக்கேற்ற அரசாங்க வரையறுப்புக்குட்பட்ட அளவுகோலின் அடிப்படையில் ஒரு நாட்டுக்குள் ஏற்றுக்கொள்ளப்படலுக்கு விண்ணப்பிக்கும் வழக்கமான குடிவரவு செயல்முறையைப் பின்பற்றாமல், மனிதாபிமான மற்றும் அவசரகால அடிப்படையில் அகதிகள் வந்து சேர்ந்தனர். ஸ்ரீலங்காவின் நிலைமை, உள்நாட்டு யுத்தம் மற்றும் வன்முறை மோதலாக மாறிய போது, 1980 களிலும் 1990 களிலும், உலகிலுள்ள அகதிகளின் முக்கிய மூலமாக அந்த நாடு மாறியது. ஸ்ரீலங்காவிலிருந்து தப்பி வந்தவர்களில் பெரும் எண்ணிக்கையானோர் ரொறன்ரோவில் வந்துசேர்ந்தனர்.

 வந்து சேர்ந்த பின்னர், மீள்குடியேற்ற மற்றும் அந்நிய கலாச்சாரமேற்பின் சவால்களுக்கு தமிழர்கள் விரைவான பிரதிபலிப்பைக் காட்டினார்கள். 1978 ல் ஸ்தாபிக்கப்பட்டிருந்த  கனடாத் தமிழ் ஈழச் சங்கம், மிகவும் தேவைப்பட்ட மீள்குடியேற்றச் சேவைகளை வழங்க ஆரம்பித்தது. தங்களுடையதை ஒத்ததும், ஏற்கனவே கலாச்சார மற்றும் சமய மையங்களைக் கொண்ட ஒரு சிறிய பகுதியான, சிறிய இந்தியா (Little India)  என அழைக்கப்பட்ட Gerrard வீதியின் கிழக்குப் பகுதியில் ஒரு தமிழ்ச் சமூகம் வடிவம் எடுக்கத் தொடங்கியது. Eglinton Avenue, Lawrence Avenue, Birchmount Avenue, Steeles Avenue, Markham வீதி மற்றும் McCowan வீதி போன்றவற்றைச் சூழ எஞ்சியிருந்த குடியேற்றப்பகுதிகளுடன், ஸ்காபோரோவில் ஒரு பெரிய தமிழ்ச் சமூகம் உருவாகியது.. 

சிவா சேகரன், Richmond Hill இந்து ஆலயத்தில், 1993. MHSO Collection.

1986 ல், இரண்டு பெண்கள், ஜோதி இராஜலிங்கமும் மணி பத்மராஜாவும் பொழுதுபோக்குச் செயற்பாடுகளுக்காக ஒன்ராறியோ தமிழ் முதியோர் நிலையம் என்ற ஸ்தாபனத்தை Don Mills ல் ஆரம்பித்தார்கள்.   இந்த நிலையம் பின்னர் ஸ்காபோரோ வடக்குக்கு இடம்மாற்றப்பட்டது. ஒரு தமிழ்க் கூட்டுறவு வீடமைப்பு கட்டடம் Bloor வீதியில் Lansdowne Avenue சந்திக்குமிடத்தில், subway நிலையத்துக்கு முன்பாக 1992 ல் திறக்கப்பட்டது. அத்துடன் புதிய நகரத்தில் தமிழ் முதியவர்கள் வாழ்வதற்குப் பழக உதவுவதற்காக  Sherbourne வீதியில் 1999ல் திறக்கப்பட்ட  வசந்தம் – தமிழ் முதியோர் நல மையம் பின்னர் Eglinton Avenue கிழக்கில் திறக்கப்பட்டது. அதே போல் ரொறன்ரோவிலும் ஏனைய நகரங்களிலும் வந்து சேரும் தமிழர்களின் அதிகரித்த எண்ணிக்கையினரின் சார்பாக அரசாங்கத்தின் அரசியல் அணைவுக்கு உதவிசெய்வதற்கு கனடியத் தமிழ் காங்கிரஸ் 2000 ல் உருவாக்கப்பட்டது.

புதினப்பத்திரிகைகள், வானொலி, தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகள், மற்றும் கலாச்சார அமைப்புக்களுடன் தமிழர்களுக்குச் சொந்தமான வியாபாரங்கள், நகரத்தில் வேரூன்றியுள்ளன. குறிப்பாக, பெரும்பான்மையாகவுள்ள தமிழ் இந்து சமூகத்துக்கு சேவையாற்றக் கட்டப்பட்ட இந்துக் கோவில்கள் நகரத்தின் நிலத்தோற்றம் மீது இந்தச் சமூகத்தின் இருப்பை நிறுவியுள்ளதுடன் அவர்களுடைய புதிய வீட்டில் தமிழ்க் கலாச்சாரத்தின் முக்கிய நிலையங்களையும் வழங்கியுள்ளன.

ஆதாரங்கள்
Perry Kendall, ‘The Sri Lankan Community in Toronto’, (City of Toronto Department of Public Health, 1989).
R. Cheran, D. Ambalavanar & C. Kanaganayakam, History and Imagination: Tamil in the Global Context, (University of Toronto Press, 2007).
R. Cheran, D, Singh, C. Kanaganayakam, S. Durayappah, World Without Walls: Being Human and Being Tamil, (Tsar Publications, 2011).
Milton Israel, The South Asian Diaspora in Canada, (Multicultural History Society of Ontario, 1987).
Elizabeth McLuhan, Safe Haven: The Refugee Experience of Five Families, (University of Toronto Press, 1995).
‘Emergence of the Tamil Community in the GTA : Facts and Figures’, Retrieved from: www.tamilcanadian.com/canada/report.pdf
http://www.multiculturalcanada.ca/Encyclopedia/A-Z/t1

Heritage Toronto is pleased to acknowledge the support of the Government of Ontario, through the Ministry of Tourism and Culture, for this project.

This entry was posted in Heritage Diversity Stories. Bookmark the permalink.